ชมธรรมชาติที่บาหลี

หญิงชราคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นและ unlatches ประตูมหึมาเหล่านี้ที่เปิดขึ้นไปบนลาน ประตูลักษณะเหมือนพวกเขาต้องการได้รับการปิดมานานหลายศตวรรษและฉันเดิน ผ่านพวกเขาและเข้าไปในวิหาร

กลับไปที่รถผมใส่มือของฉันบนไหล่ของ Madai นี้คือการแสดงให้เขาเห็นผมชอบเขา ถึง แม้ว่าพวกเราไม่ได้พูดภาษาเดียวกันอย่างน้อยก็มีที่และดูเหมือนว่าจุดของ ภาษาอยู่แล้วที่จะให้แต่ละอื่น ๆ รู้ว่าเรามีความสุขกับแต่ละอื่น ๆ แล้วมีที่จุดอื่น ๆ คือเกินไป

“ห้องน้ำ?” ฉันถามและจุด Madai กว่าไปที่ประตูเพียงข้างหลังผมตามที่เขียนในภาษาอังกฤษ “ห้องสุขา”.

 

Madai และผมศึกษาแผนที่ท่องเที่ยวและตัดสินใจหยุดต่อไปของเราจะเป็นสถานที่ทำเครื่องหมายเป็น “วัดลิง.” มันมีอยู่ในอูบุดในท่ามกลางป่าบุกรุกกับลิง

ในขณะที่เราทำวิธีของเราก็พบว่าตัวเองเติบโตหวิวเหมือนเด็ก หนึ่งคิดหนึ่งได้แขวนออกกับลิงเพราะได้เห็นมากของพวกเขาในทีวีและในภาพยนตร์ ผ้าอ้อมสวม ลดลงเมื่อ flowerpots หัวคน นั่งอยู่ในที่นั่งผู้โดยสารของรถบรรทุกแม็คและดึงนกหวีดไอน้ำที่ แต่ที่จริงจะอยู่ในสถานะของพวกเขาเป็นทั้ง mesmerizing และน่าหวาดเสียว พวก เขาโผรอบ ๆ เช่นกระรอกมนุษย์เผือดและเห็นพวกเขาเป็นครั้งแรกในคนที่พวกเขาตีฉันเป็นการ สร้างเป็นยูนิคอร์นน่าบางทีไม่น่าจะเป็นไปได้มากยิ่งขึ้นเพราะเมื่อคุณคิด เกี่ยวกับมัน – หนึ่งฮอร์นแทนของทั้งสอง? มันเกือบจะทำให้รู้สึกมากขึ้น แต่สิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะเหมือนเรา แต่มีหางที่พวกเขาสามารถใช้เพื่อการแกว่งจากต้นไม้? ที่จะเห็นมันรู้สึกเหมือนฝันที่ชัดเจน

ไม่ว่าภาษาอังกฤษของเรา, ฝรั่งเศส, บาหลีเราทุกคนสามารถชื่นชมลิง ตลกของป่า! เว้นแต่ของหลักสูตรที่พวกเขากำลังกัดเข้าไปในจมูกของคุณเหมือนลูกบอลแป้งพิซซ่าในพาย และนี่คือความเป็นไปได้ฉันไม่สามารถช่วยให้ความรู้สึกอย่างรุนแรงในขาหนีบของฉัน ในความเป็นจริงเวลาที่ฉันใช้วิดีโอบางครั้งผมก็รู้สึกเป็นไปได้ของลื่นไถลลงใน Youtube memehood โฮลดิ้งออกชิ้นกล้วยหนึ่งนาทีมีลิงถูไปที่ใบหน้าของฉันเช่น Lucky บัตรเติมเงิน 7 ถัด

เมื่อฉันกลับไปที่รถผมพบ Madai นั่งอยู่กับไดรเวอร์อื่น ๆ บางนมลิงและหัวเราะ ยกเว้นสำหรับการคุกคามอุจจาระทอยและคงความรุนแรงที่ไม่คาดคิดว่าดีขึ้นมากมันจะมักจะมีลิงรอบ? โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเช่น Madai คุณไม่กลัวพวกเขา
หยุดถัดไปของเราคือวัดใน Batuan มัน เป็นความสวยงามและ Awing เต็มไปด้วยรูปปั้นและสิ่งประดิษฐ์ แต่เพราะฉันจัดเรียงของที่อยู่เบื้องหลังฉากชนิดจากคนที่เป็นเด็กก็มักจะมอง สายและกระจกที่แสดงมายากลที่ฉันเดินออกไปข้างนอกลานวัดที่จะ ลองดูที่ตรอกซอกซอยที่อยู่ไกลออกไปมัน ฉัน อยากรู้เกี่ยวกับสิ่งที่อาจไปอยู่ในตรอกวัดสิ่งที่ใกล้บ้านมีลักษณะเหมือน และเป็นฉันยืนอยู่ตรงนั้นมือของฉันไว้ข้างหลังของฉัน (ย้ายที่ค่อนข้างใหม่ของฉันที่ฉันพัฒนาขึ้นเพื่อดูเหมือน / พยายามที่จะ จะมีมากขึ้นที่ความสะดวกในโลก), ฉันเห็นจากมุมของตาของฉัน, กระพือดอกไม้ลงมาจากท้องฟ้า แต่เมื่อฉันมองขึ้นไปฉันไม่เห็นใด ๆ ต้นไม้

ดอกไม้ ที่มีที่ดินในด้านอื่น ๆ ของท่อระบายน้ำแคบและเมื่อฉันเริ่มต้นที่จะเดินไปยังมันไปหยิบมันขึ้นมาและ กลิ่นมัน – นั่นคือสิ่งที่ดูเหมือนว่าผู้ชายคนหนึ่งกับประตู Flaneur ของที่เดินด้วยมือประสานอยู่ข้างหลังเขา เช่นตัวเองควรทำ – ฉันเห็นว่ามันเป็นสีชมพูบัว ขณะที่ผมก้มตัวลงไปหยิบมันขึ้นสิ่งที่ใหญ่และสีดำ scurries ผ่านท่อและได้อย่างรวดเร็วฉันถอนมือของฉันและกระโดดขึ้น ขณะที่ผมทำผมรู้สึกได้ถึงความรู้สึกที่คุ้นเคยในท้องของฉัน กลัว ความกลัวของฉัน ฉันมองไปตามความยาวของท่อและฉันเห็นมันหันมามองฉัน แมวซอย แมวลาย

ฉันไม่สามารถค่อนข้างอธิบายมัน – และเชื่อฉันฉันคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากตั้งแต่ – แต่ผมก็ยึดกับความรู้สึกของ “นี่คือที่ฉัน.” เพื่ออธิบายความรู้สึกนี้เปิดเผยนี้อาจจะเป็นคนโง่ที่พยายามจะอธิบายบรรยากาศของความฝันเกินกว่าจะพรรณนา แต่หลอกว่าฉันที่นี่จะไป

ตอนนั้นผมรู้สึกว่าฉันกลัวในความเป็นจริง เหมือนมีตาสีน้ำตาลหรือเล็กน้อยสร้าง ที่ แนบมากับความกลัวไม่ได้เป็นฝาแฝดสยามของความอัปยศสำหรับความรู้สึกมัน – ซึ่งสำหรับฉันนำพาความกลัวสู่การชี้แจงและการป้องกันบุญและทำให้ shtick มีเพียงเปลือยกายรับรู้บริสุทธิ์ของมันได้รับการยอมรับจากว่ามันเป็นเหมือง

แต่แล้วก็ยังมีการเข้าถึงสำหรับดอกไม้เป็นความพยายามที่จะยึดความงามของชีวิต สองคนนี้แรงกระตุ้นแนวโน้มเป็นส่วนที่ฟอร์มทั้งฉัน ความกลัวและความทะเยอทะยาน กลัวและการแสวงหาของอย่างอื่น ความสุขบางที มัน ไม่ได้เป็นความเข้าใจที่ลึกซึ้งมาก แต่มันเป็นทางตรงและชัดเจนว่าผมยืนอยู่ด้านนอกตัวเองเหมือนฉันอ่านมันในตำรา เรียนหรือยืนอยู่บนหลังคาของบ้านและเห็นมันมาจากข้างบน และสมดุลระหว่างทั้งสองประเทศเป็นวิธีที่ฉันมีชีวิตอยู่ที่สองของทุกวัน ผมคิดว่าผมได้เสมอที่รู้จักกันในการจัดเรียงของมัน แต่ในขณะนี้ฉันรู้สึกว่ามัน รู้สึกว่ากลัวไม่ได้เป็นภายนอกจากฉันบางสิ่งบางอย่างจะถูกลบออกเช่นวิญญาณ smegma แต่มันก็เป็นฉัน ฉันไม่ได้รอดูคนที่ผมเคยเป็นสาวของสงครามก็ชนะ แต่ที่ชักเย่อเป็นฉัน

มี คนที่คุณบอกตัวเองคุณจะผ่านเรื่องราวที่คุณบอกตัวเองและคนอื่น ๆ แต่แล้วยังมีคนที่คุณค้นพบหรือว่าคุณรู้สึกว่าเป็นความรู้สึกของคุณคุณ-Ness ที่ย่องขึ้นกับคุณเป็น

ที่นี่มันก็มีเศรษฐกิจไฮกุเหมือนที่สมบูรณ์แบบ: แมวและใบบัว

วิธี การที่แข็งแกร่งมันเป็นวิธีการที่ผมเป็นคนโชคดีที่จะมีชีวิตไปเพื่อที่จะ เห็นความสำคัญของทุกสิ่งที่เกิดขึ้นทุกอย่างที่ถูก spiraling ออกว่าช่วงเวลาเริ่มต้นที่ทำให้ผมร้องไห้ กลัวรู้สึกอย่างมีนัยสำคัญ การใช้จ่ายเงินและการประชุมคนใหม่อย่างมีนัยสำคัญรู้สึก ชีวิตอย่างมีนัยสำคัญรู้สึก ทุกอย่างเกี่ยวกับวันที่เกี่ยวกับการเดินทางเกี่ยวกับชีวิตทั้งหมดของมันนำไปสู่ช่วงเวลานี้แล้วที่ผ่านมามันรู้สึกอย่างมีนัยสำคัญ ผม ว่ามันเป็นในความเป็นจริงดีว่าผมเป็นคนเดียวเพราะขณะนี้อาจจะไม่ได้เกิดขึ้น เป็นอย่างอื่นและแน่นอนอาจไม่ได้รับความปลอดภัยที่เกิดขึ้นที่บ้าน ทันใดนั้นเดินทางทั้งรู้สึกคุ้มค่า แน่นอนว่ามันเป็นมูลค่าการเดินทาง คำถามก็คือเป็นพื้นฐานที่ว่าชีวิตเป็นมูลค่าที่อยู่อาศัย แน่นอน แน่นอน

 

ผู้พิทักษ์พงไพร

 

          เราได้มีโอกาสได้คุยกับเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าของอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ ด้วยความสงสัยว่า พี่ๆ เหล่านี้เขามีหน้าที่อะไรกันบ้าง ก็ได้รับคำตอบที่เราไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ยังมีคนกลุ่มเล็กๆ ที่ทำหน้าที่พิทักษ์รักษาผืนป่าของเราให้คงอยู่ไว้ โดยกลุ่มเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าเหล่านี้ จะผลัดกันเข้าไปทำงาน ในผืนป่า โดยมีหน้าที่ลาดตระเวณ ตรวจตราเรื่องของการกระทำผิดต่างๆ ในเขตอุทยานฯ เช่น การตัดไม้ การล่าสัตว์ การบุกรุกที่ดิน การหาข่าว งานจราจร กู้ภัย ช่วยเหลือสัตว์ป่า และรวมถึงด้านมวลชนสัมพันธ์ อีกด้วย

          พวกพี่ๆ เขาเล่าให้เราฟังว่าในการออกตรวจแต่ละครั้งจะต้องเตรียมตัวไปอยู่ในป่า ประมาณ 10 -15 วัน ต้องเตรียมของให้พร้อมทั้งอาหาร อุปกรณ์ป้องกันตัว ยา เปลนอน และสิ่งจำเป็นต่างๆ ให้เพียงพอต่อการใช้ชีวิตอยู่ในป่า พอได้ฟังเราถึงกับอึ้ง เพราะเห็นจากขนาดเป้ของพวกพี่ๆ เขาแล้วเกิดความสงสัยว่าการเตรียมของขนาดนี้ น้ำหนักของเป้จะขนาดไหนนี่ เมื่อถามพวกพี่ๆ เขาก็บอกว่าน้ำหนักเป้ที่ต้องเตรียมในการเดินป่าแต่ละครั้งจะมีน้ำหนัก เฉลี่ยประมาณ 20 – 25 กิโลกรัม พอได้ยินถึงกับอึ้งรอบที่สอง เพราะลำพังแค่การเดินป่าโดยปกติไม่แบกอะไรไปมากก็เดินกันแทบไม่ไหวอยู่แล้ว แต่นี่ต้องแบกเป้และสัมภาระอื่นๆ เข้าไปขนาดนี้ พวกพี่ๆ เขาทำกันได้อย่างไร

วันนี้ เราจะมาทำความรู้จักกับอีกหนึ่งอาชีพ สายงานที่มีคนทำงานไม่มากนักและไม่ค่อยที่จะเป็นที่รู้จักของคนทั่วไป แต่สายงานนี้กลับมีภาระ และหน้าที่ที่สำคัญอย่างยิ่งในการอนุรักษ์ และปกป้องทรัพยากรธรรมชาติ ของเราให้คงอยู่ไว้ สายอาชีพนี้คือ “พิทักษ์ป่า”  ซึ่งหากถามเจ้า หน้าที่เหล่านี้ดูแล้ว คำว่า “พิทักษ์ป่า” อาจจะเป็นคำที่สูงไปสำหรับลูกจ้างบางคนของกรมอุทยานฯ เพราะว่า พวกเขาจะมีสิทธิ์ใช้คำเหล่านี้ได้ ก็ต่อเมื่อได้บรรจุเป็นพนักงานราชการแล้วเท่านั้น ส่วนหลายคนที่เป็นลูกจ้างชั่วคราว รับเงินเดือนไม่กี่พันบาท ก็ได้ชื่อแค่เป็น “สายตรวจ” เท่านั้น

          พวกพี่ๆ พิทักษ์ป่าเขาก็บอกกับเราว่าส่วนหนึ่งก็ใจรัก ในงาน รักในผืนป่า เพราะเมื่อเข้าไปในป่าแล้วจะรู้ว่าธรรมชาติให้ให้คุณประโยชน์ อะไรกับเราบ้าง เป็นทั้งแหล่งอาหาร แหล่งต้นน้ำ แหล่งน้ำซับ ยารักษาโรค และช่วยปรับสมดุลย์ต่างๆ ในธรรมชาติให้ยังสมดุลอยู่เสมอ บางครั้งก็เกิดการปะทะกันบ้างระหว่างเจ้าหน้าที่กับ ผู้กระทำผิด หรือการบาดเจ็บจากการปฏิบัติหน้าที่ ซึ่งเป็นงานที่มีความเสี่ยงอย่างมาก ไม่ต่างจากทหารลาดตระเวณชายแดน 

          แต่พวกพี่ๆ เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าเหล่านีี้ก็ไม่ได้ท้อถอยในงาน เลย หลายๆ ครั้งที่เห็นพวกพี่ๆ เหล่านั้นเดินเข้าไปในป่าด้วยสายตาที่มุ่งมั่น เราไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าพวกพี่ๆ เหล่านี้มีภาระหน้าที่ที่สำคัญ นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของการ พิทักษ์ป่า ที่ถูกนำมาถ่ายทอดให้ได้รับรู้ สู่ภายนอก เราได้ยินเรื่องราวต่างๆ ของเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่า และงานที่ต้องปฏิบัติ ฟังแล้วน้ำตาจะไหล
ขอขอบคุณจากใจจริงๆ ครับ ที่ยังมีคนกลุ่มเล็กๆ ที่ช่วยกันปกป้องผืนป่าและทรัพยากรณ์ต่างๆ ของประเทศไทยไว้ให้ยังคงอยู่ให้เราได้เห็นกันต่อไป

เที่ยวเหนือ

ภาคเหนือ ประกอบด้วย 17 จังหวัด ได้แก่ จังหวัด กำแพงเพชร เชียงราย เชียงใหม่ นครสวรรค์ ตาก น่าน พะเยา พิจิตร พิษณุโลก เพชรบูรณ์ แพร่ แม่ฮ่องสอน ลำปาง ลำพูน สุโขทัย อุตรดิตถ์ และ อุทัยธานี มีพื้นที่รวม 169,644.3 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 106 ล้านไร่

จากหลักฐานการขุดค้นทางโบราณคดีของกรมศิลปากรและเอกสารอื่น ๆ พอสรุปได้ว่า ในอดีตภาคเหนือแบ่งออกเป็น 2 อาณาจักร กับ 1 แคว้น คือ

1. อาณาจักรโยนก เป็นอาณาจักรที่เกิดก่อนอาณาจักรล้านนา ช่วงเวลาที่ก่อตั้งอาณาจักรไม่ปรากฏแน่ชัด แต่มาสิ้นสุด ในพุทธศตวรรษที่ 17 โดยมีพระเจ้าสิงหนวัติเป็นผู้ก่อตั้ง มีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เมืองเชียงแสน (อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย) มีกษัตริย์สืบต่อมาหลายพระองค์ และได้เสียเอกราชให้ขอม ในสมัยพระเจ้าพังคราช ต่อมาพระเจ้า พรหมกอบกู้เอกสารคืนมาได้ และได้สร้างเมืองขึ้นใหม่บริเวณที่แม่น้ำฝางและแม่น้ำกกบรรจบกัน เรียกว่า เมืองไชยปราการ และประทับอยู่จนสิ้นพระชนน์ อาณาจักรโยนกจึงเสื่อมและสิ้นลง

2. อาณาจักรล้านนา หรือ ลานนา พระเจ้าเม็งราย โอรสของพระเจ้าลาวเม็ง กษัตริย์เมืองหิรัญนครเงินยางเป็นผู้ก่อตั้ง ดังข้อความจารึกไว้ที่ฐานอนุสาวรีย์ของท่านที่อำเภอเมือง จังหวัดเชียงรายว่า “พ่อขุนเม็งราย ประสูติ พ.ศ.1782 ทิวงคต เมื่อ พ.ศ. 1860 ทรงสร้างเมืองเชียงรายขึ้นเป็นเมืองแรก เมื่อ พ.ศ. 1805 ทรงรวบรวมอาณาจักรล้านนาให้เป็นปึกแผ่น และทรงสร้างความสามัคคีระหว่างชนชาติไทย”

เมื่อ ทรงครองราชย์ ในปี พ.ศ. 1802 ได้รวมหัวเมืองใกล้เคียงไว้ด้วยกัน ยกเว้นเมืองพะเยา ซึ่งพญางำเมืองครองอยู่ และดินแดนของพ่อขุนรามคำแหงมหาราช โดยกษัตริย์ทั้ง 3 พระองค์ ได้ทรงกระทำสัตยปฏิญาณว่าจะเป็นมิตรไมตรีต่อกัน

พระองค์ ทรงสร้างเมืองเชียงราย เมืองฝาง และยึดครองแคว้นหริภุณชัย เมืองลำปาง และได้สร้างเมืองเวียงกุมกาม (อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่) จากนั้นจึงทรงสร้างเมืองใหม่ให้เป็นศูนย์กลางการปกครองแคว้นล้านนาที่ทรงรวบ รวมมา ได้บริเวณริมแม่น้ำปิงไปจนถึงดอยสุเทพ ซึ่งเป็นที่ราบอันอุดมสมบูรณ์ และขนานนามว่า “นพบุรีศรีนครพิงค์ เชียงใหม่” เสร็จเรียบร้อยเมื่อ พ.ศ. 1839 (ก่อนกรุงศรีอยุธยา 54 ปี กรุงศรีอยุธยาสร้างเมื่อ พ.ศ.1893) แล้วประทับอยู่ตลอดพระชนม์ชีพ

3. แคว้นหริภุณชัย หรือ ลำพูน ซึ่งอยู่บริเวณลุ่มแม่น้ำปิงและแม่น้ำวัง ทางด้านตะวันตกของเทือกเขาผีปันน้ำ

ลักษณะภูมิประเทศ
ลักษณะภูมิประเทศของภาคเหนือเป็นทิวเขาทอดยาวจากเหนือลงมาใต้ ทิวเขาที่สำคัญได้แก่ ทิวเขาถนนธงชัย เป็นทิว เขาที่ใหญ่และยาวที่สุดของภาคเหนือ มียอดเขาสูงเป็นอันดับหนึ่งของประเทศคือ ยอดเขาดอยอินทนนท์ อยู่ในจังหวัด เชียงใหม่ สูงจากระดับน้ำทะเล 2,565 เมตร ทิวเขาแดนลาวกั้นเขตแดนไทยกับพม่า มียอดเขาสูงเป็นอันดับสองของ ประเทศคือ ยอดดอยผ้าห่มปก อยู่ในอำเภอแม่อาย มีความสูง 2,297.84 เมตร และยอดดอยหลวงเชียงดาว สูง 2,222 เมตร เป็นอันดับ 3 อยู่ในจังหวัดเชียงใหม่เช่นกัน และยังมีทิวเขาขุนตาล ทิวเขาผีปันน้ำตะวันตก ทิวเขานี้อยู่ระหว่างแม่น้ำ วังกับแม่น้ำยม ทิวเขาผีปันน้ำตะวันออก อยู่ระหว่างแม่น้ำยมกับแม่น้ำน่าน ทิวเขาหลวงพระบาง กั้นเขตแดนระหว่างไทย กับลาว ทิวเขาเหล่านี้ประกอบไปด้วยภูเขาใหญ่น้อยมากมาย เช่น ดอยอินทนนท์ ดอยขุนตาล ภูชี้ฟ้า ภูผาตั้ง และยังเป็นที่อยู่ อาศัยของชาวเขาเผ่าต่างๆ ได้แก่ กะเหรี่ยง ม้ง มูเซอ เย้า อีก้อ และลีซอ

ส่วน พื้นที่ราบบริเวณหุบเขาและแถบลุ่มแม่น้ำปิง วัง ยม น่าน ลุ่มน้ำกก และน้ำอิง มีความอุดมสมบูรณ์เหมาะแก่การ เพาะปลูกข้าว และพืชไร่ รวมทั้งไม้ผลหลากหลายชนิด

แม่น้ำ
แม่น้ำสายสำคัญในภาคเหนือ แบ่งออกเป็น 3 พวก ได้แก่

พวก ที่ไหลจากเหนือลงใต้ ได้แก่ แม่น้ำปิง แม่น้ำแจ่ม แม่น้ำตื่น แม่น้ำงัด แม่น้ำกวง แม่น้ำทา แม่น้ำวัง แม่น้ำจาง แม่น้ำยม แม่น้ำน่าน และแม่น้ำปาด

พวกที่ไหลจากใต้ขึ้นเหนือ ได้แก่ แม่น้ำอิง แม่น้ำลาว แม่น้ำกก แม่น้ำจัน และแม่น้ำลี้

พวกที่ไหลไปลงทางด้านพม่า ได้แก่ แม่น้ำเมย แม่น้ำยวม และแม่น้ำปาย ซึ่งไหลบรรจบกับแม่น้ำสาละวิน

ลักษณะ นิสัยของชาวเหนือสังเกตได้จากภาษาพูด ซึ่งเป็นภาษาไทยท้องถิ่นที่มีความไพเราะอ่อนหวาน แสดงถึงความ สุภาพอ่อนโยนในจิตใจ ความโอบอ้อมอารี และความเป็นมิตร

งาน หัตถกรรมมากมายที่สร้างสรรค์เป็นข้าวของเครื่องใช้ และของที่ระลึกที่ได้รับความนิยมจนกลายเป็นสินค้าส่งออกที่นำรายได้เข้า ประเทศนั้น ก็เป็นสิ่งหนึ่งที่สามารถบ่งบอกความ เป็นชาวไทยภาคเหนือได้เป็นอย่างดี